วันวิวาห์ e-book ฉบับตัวอย่าง

วันวิวาห์ e-book ฉบับตัวอย่าง Free!
Page 2 Page 3
  • 360 หน้า
  • 2.13 MB
  • 11 ส.ค. 2558
  • กันเกรา บุ๊ก
    • *สามารถเปิดอ่านผ่านเว็บได้ทันทีแล้ววันนี้
  • อีบุคเล่มนี้ อ่านฟรี!

“ฉันไม่อยากรู้ค่ะ ถึงฉันจะรู้ไปมันก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะทุกอย่างสายเกินไปแล้วค่ะ ถ้าเปรียบเหมือนการผ่าตัดคนไข้ เวลานี้ฉันก็คงกำลังยืนอยู่ในห้องและมีหน้าที่จะต้องช่วยชีวิตคนข้างในให้มีลมหายใจ ฉันจะหวั่นไหว ลังเล หรือล้มเลิกไม่ได้ ไม่อย่างนั้น คนไข้ก็อาจจะเสียชีวิตได้ทุกวินาที เข้าใจใช่มั้ยคะคุณชนะชล” เธอเองก็เหมือนต้องการจะสื่อให้เขาได้รับรู้ไม่แพ้กัน “จริงเหรอวันวิวาห์ แต่ผมว่าหมออย่างคุณน่าจะวิ่งหนีคนไข้มากกว่า เหมือนที่คุณทำอยู่ตอนนี้ไง คุณกำลังวิ่งหนีอะไร หนีผม หนีความจริง หนีหมอรวิทย์ หรือว่าหนีหัวใจตัวเองกันแน่ แล้วคุณคิดว่าจะหนีพ้นเหรอ” เขาเหมือนจะล่วงรู้ว่าเธอนั้นมีความรู้สึกยังไงกับเขา “คนอย่างฉันไม่เคยหนีอะไรค่ะ ฉันพร้อมจะรับกับความจริงเสมอ ละที่ฉันมาอยู่นี่ ก็เพราะว่าฉันอยากจะมา ไม่ได้คิดที่จะหนีอะไร หรือหนีใครทั้งนั้น โดยเฉพาะหัวใจตัวเอง” เธอเถียงกลับอย่างไม่ลดละ แต่ดวงตานั้นกลับพยายามหลบหนีการจับจ้องของเขา “จริงเหรอ งั้นผมขอพิสูจน์หน่อยนะ ว่าปากกับใจคุณจะตรงกันมากน้อยแค่ไหน” สิ้นเสียง วงแขนก็รั้งเอวคอดกิ่ว เข้ามากอดไว้เพื่อสัมผัสกับร่างอันอบอุ่นที่หัวใจเขาเฝ้าตามหา แล้วไม่นานเรียวปากงามก็ถูกเขาประทับจูบลงไปอย่างตั้งใจ โดยที่หญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว “ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อย” เธอร้องและใช้มือทุบไปตรงไหล่แต่เขาไม่ได้สนใจกับคำร้องขอเลย และแม้เธออยากจะพากายให้ออกจากอ้อมกอดเขายังไงแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ เพราะรู้ดีว่าไม่อาจจะขัดขืนได้ เมื่อรู้โดยสัญชาตญาณว่า ไม่มีวันจะห้ามเขาได้อย่างแน่นอน และที่สำคัญเธอไม่อาจห้ามหัวใจไม่ให้หลงใหลกับ สัมผัสจากเขาได้เช่นกัน ถึงแม้จะบอกตัวเองอยู่เสมอมาว่าเขามีเจ้าของที่คอยจับจองแล้วก็ตาม จากเรียวปากนุ่มเจ้าของหน้าคมก็จมูกเลื่อนลงไปสูดดมแก้มหอม แล้วไล้ลงไปตามซอกคองาม มืออีกข้างถูกสั่งการให้ยกไปควานหาสัมผัสอันอ่อนละมุนจากทรวงอก อวบอิ่ม เต่งตึงอย่างตั้งใจ ชนะชลไม่อาจจะบรรยายได้ว่าการอยู่ใกล้และสัมผัสเรือนกายของเธอนั้นทำให้สุขใจมากแค่ไหน เขาให้คำตอบตัวเองไม่ได้ว่าปรารถนาเธอมาตั้งแต่หนใด เพราะไม่เคยแยกแยะออกสักครั้ง เท่าที่เขารู้ก็คือ ทุกวินาทีที่ไม่มีเธออยู่ในคฤหาสน์หลังงามนั้น มันช่างเป็นช่วงเวลาที่อ้างว้างว่างเปล่าเหลือเกิน จนเขาเองแทบไม่อยากจะย่างกายเข้าไปเยี่ยมเยือนแม้เพียงก้าวเดียว สองแขนสลักเสลายกขึ้นไปโอบต้นคอเข



(แสดงความคิดเห็น)

ความคิดเห็น

ยังไม่มีผู้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้