ความตั้งใจของสองพ่อลูก ที่จะฝากธรรม ในรูปแบบการสนทนาธรรม สำเร็จลุล่วงลงตามเจตนารมณ์ ที่จะฝากตามรอยพ่อไว้ เป็นสายธารแห่งความอบอุ่น ความหวัง แรงใจให้ยืนหยัดอยู่บนหนทางแห่งความดีไม่ว่าวันเวลาจะผันผ่านไปอีกนานเพียงไร
ความผูกผันความห่วงใยระหว่างพ่อและลูกยังคงอยู่คู่ธรรมพิภพ เพื่อยืนยันให้ทราบว่า ในชีวิตเรานั้นมีเวลาที่จะทำความดีเพียงสองเวลาคือ เวลาที่หายใจเข้า และเวลาที่หายใจออก และพ่อได้เน้นย้ำให้ลูกได้มั่นใจว่า การทำความดีอย่างต่อเนื่อง การทำความดีอย่างยิ่งยวด นับว่าเป็นหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการเกิดมาเป็นมนุษย์ เพื่อไม่ให้มีโอกาสพึงพอใจในการกลับไปทำความชั่วอีก เพราะตราบใดที่เราทำความดีอยู่ ความชั่วย่อมไม่มีโอกาสเกิดขึ้นได้เลย ดังนั้น ทาน ศีล ภาวนา จึงเป็นสุดยอดของความดีที่พึงปฏิบัติทุกลมหายใจ
